1.1. Architektura starożytnego Egiptu (ok. XXX - Iw. p.n.e.)

1.1.1. Warunki geograficzne, ustrój, dzieje

Cywilizacje starożytnego Wschodu rozwijały się w dolinach wielkich rzek, gdzie żyzne gleby powstające w wyniku osadzania się mułu niesionego z prądem wód sprawiały, że uprawa roli, nawet przy użyciu prostych narzędzi, dawała wysokie plony. Gęstość zaludnienia na tych terenach była bardzo duża.

Życiodajne rzeki stanowiły jednak niekiedy zagrożenie dla ludzi i ich dobytku, gdy przybory wód były gwałtowne i powodowały powodzie. Do zabezpieczenia się przed ich skutkami konieczne było sypanie wałów ochronnych i coroczne ich umacnianie. W celu powiększenia obszarów uprawnych kopano na terenach bagiennych rowy odwadniające, a na gruntach niedostatecznie nawodnionych prowadzono sieci irygacyjne. Realizacja tych zadań wymagała sprawnej organizacji i mobilizowania licznych rzesz do pracy, niekiedy nawet przy zastosowaniu przymusu. Sprzyjało to ukształtowaniu się grupy sprawujących władzę i było jednym z czynników wpływających na powstawanie państwa. W miarę rozwoju państw elity rządzące wykorzystywały swoją pozycję do zapewnienia sobie coraz lepszych warunków życia - rodziły się ogromne różnice społeczne i majątkowe.
Tak też było w Egipcie, zwanym darem Nilu. Nil czczony jako bóstwo, zwane Hapi, wpływał przyborami wód na urodzaje. Stanowił też ważną arterię komunikacyjną, a konieczność koordynowania prac irygacyjnych wzdłuż całej doliny rzeki przyczyniła się do utworzenia jednolitego organizmu państwowego już ok. 3000 lat p.n.e., po zjednoczeniu Górnego i Dolnego Egiptu.

Dzieje zjednoczonego Egiptu można w uproszczeniu podzielić na niżej wymienione okresy:

- Okres Archaiczny (ok. 3100-2686 r. p.n.e.) kiedy panowała I i II dynastia, a stolicą było miasto Tis. Z tego okresu pozostały mastaby w Nagadzie i Sakkarze.

1 »